Maria Valtorta 20.
Napisane 20 kwietnia 1947 r. A, 12164-12196
Są wszyscy apostołowie, wszyscy uczniowie-pasterze, także Jonatan, którego
Chuza wydalił ze swej służby. Jest Margcjam i Manaen oraz wielu uczniów
należących do siedemdziesięciu dwóch, a także sporo innych. Przebywają w
cieniu drzew, które gęstym listowiem łagodzą światło i skwar. Nie są na samym
szczycie góry, na którym dokonało się Przemienienie. Przebywają w połowie
wysokości, tam gdzie dębowy las zasłania szczyt i zdaje się potężnymi
korzeniami podtrzymywać stok góry.
Niemal wszyscy obecni drzemią z powodu południowej pory, braku zajęcia i
długiego oczekiwania. Wystarcza jednak krzyk jakiegoś chłopca, którego nie
widzę, a wszyscy zrywają się na równe nogi. Po pierwszym ożywieniu się, które
zmienia się natychmiast w pokłon, padają na twarze.
«Pokój wam wszystkim. Oto jestem wśród was. Pokój wam. Pokój wam.»
Jezus przechodzi między nimi, pozdrawiając i błogosławiąc. Jedni płaczą, inni
uśmiechają się błogo, ale wszyscy trwają w wielkim pokoju. Jezus zatrzymuje
się tam, gdzie apostołowie i pasterze tworzą liczną grupę z Margcjamem,
Manaenem, Szczepanem, Mikołajem, Janem z Efezu, Hermasem i kilkoma innymi
najwierniejszymi uczniami, których imion nie pamiętam. Widzę ucznia z
Korozain, który nie poszedł pogrzebać ojca, aby pójść za Jezusem. Zauważam
też innego, którego już raz widziałam. Jezus ujmuje rękoma głowę Margcjama –
który płacze, patrząc na Niego – i całując go w czoło, tuli do serca. Potem
zwraca się do pozostałych uczniów i mówi:
«Wielu was i mało. Gdzie są inni? Wiem, że mam wielu wiernych Mi uczniów.
Dlaczego więc jest tu zaledwie pięćset osób, nie licząc chłopców, waszych
synów?»
Piotr wstaje i mówi w imieniu wszystkich:
«Panie, między trzynastym a dwudziestym dniem po Twojej śmierci, z licznych
miast Palestyny przyszło tu wielu mówiąc, że byłeś u nich. Dlatego też wielu z
nas, żeby ujrzeć Cię przed wyznaczonym czasem, poszło z tym lub z tamtym.
Niektórzy dopiero co odeszli. Ci, którzy przybyli, mówili, że widzieli Ciebie i że
rozmawiali z Tobą w różnych miejscach. Wszyscy twierdzą – co jest cudowne –
że widzieli Cię dwunastego dnia po Twej śmierci. Myśleliśmy, że to oszustwo
jakiegoś fałszywego proroka. Powiedziałeś bowiem, że tacy powstaną, aby
zwieść nawet wybranych. Mówiłeś o tym tam, na Górze Oliwnej, wieczorem
przed... przed...»
124
Piotr na wspomnienie swej boleści, spuszcza głowę i milknie. Dwie łzy, a za nimi
następne, spływają mu na brodę i na ziemię... Jezus kładzie mu prawą dłoń na
ramieniu. Piotr drży pod tym dotknięciem i nie śmie dotknąć ręki Pana. Pochyla
głowę, by musnąć policzkiem i wargami uwielbioną Dłoń Jezusa.
Dalej mówi Jakub, syn Alfeusza:
«Postanowiliśmy więc odwodzić od wierzenia w to Twoje rzekome pojawianie
się tych z nas, którzy gnali ku wielkiemu morzu albo do Bozry, do Cezarei
Filipowej, do Pelli czy Kedesz, na górę w pobliżu Jerycha i na równiny, na
Równinę Ezdrelońską i na Wielki Hermon, do Bet-Choronu czy też do Bet-
szemesz albo w inne miejsca, bez nazwy, bo są to samotnie położone domy na
równinie w pobliżu Jaffy lub Galaad.
Niektórzy mówili: „Widzieliśmy Go i słyszeli”. Inni przesyłali nam wieści, że
widzieli Ciebie, a nawet jedli z Tobą. Chcieliśmy bardzo ich powstrzymać.
Sądziliśmy bowiem, że to były zasadzki tego, który nas zwalcza, albo złudzenia
sprawiedliwych, którzy tak usilnie myśleli o Tobie, że w końcu ujrzeli Cię tam,
gdzie Ciebie nie było. Jednak oni chcieli iść. Jedni tu, drudzy – tam. I tak
zmniejszyła się liczba obecnych tu do jednej trzeciej.»
«Słusznie nalegaliście, żeby się powstrzymali [od odejścia]. Nie dlatego, że
Mnie nie było tam, skąd przybywały różne osoby, lecz dlatego że poleciłem wam
pozostać tu, trwać w jedności na modlitwie i czekać na Mnie. Chcę, żeby Moich
słów słuchali zwłaszcza Moi słudzy. Jeżeli słudzy przestają być posłuszni, co
będą robić zwykli wierni?
Słuchajcie wy wszyscy, którzy zebraliście się tu wokół Mnie. Pamiętajcie o tym,
że aby jeden organizm był naprawdę zdrowy i prężnie działający, wymaga
hierarchii, czyli kogoś, kto wydaje polecenia, kto je przekazuje i kto posłusznie
je wykonuje. Tak jest na dworach królewskich. Tak jest w religiach –
poczynając od naszej hebrajskiej po inne, nawet nieczyste. Zawsze istnieje jakiś
przełożony, jego współpracownicy, pomocnicy współpracowników i wreszcie –
wierni. Arcykapłan nie może działać sam. Król nie może niczego sam zdziałać. A
przecież to, co polecają, odnosi się jedynie do spraw ludzkich lub formalności
obrzędowych...
Tak, niestety, teraz nawet w religii mojżeszowej zostaje już tylko formalizm
obrzędów, powtarzanie – jak przez jakiś mechanizm – tych samych gestów,
choć ich duch jest martwy. Umarł na zawsze. Ich Boski Ożywiciel, który
nadawał rytom ich wartość i znaczenie, odszedł od nich. Obrzędy są pustymi
gestami, niczym więcej. Są gestami, które jakikolwiek aktor mógłby odtwarzać
na scenie amfiteatru. Biada, jeżeli religia umiera i – z żywej, posiadającej
rzeczywistą potęgę – staje się zewnętrzną i hałaśliwą pantomimą, czymś
powierzchownym i pustym, [spektaklem] na tle wymalowanej dekoracji,
[odgrywanym] w okazałych szatach. [Biada, gdy religia staje się podobna do]
poruszającego się mechanizmu, który wykonuje określone ruchy dzięki
sprężynie nakręcanej kluczem – a sprężyna ani klucz nie ma świadomości tego,
co wykonuje. Biada! Rozważcie to sobie! Pamiętajcie o tym zawsze i powiedzcie
to waszym następcom, aby ta prawda znana była przez wieki.
Mniej przerażające byłoby zniszczenie jakiejś planety niż upadek religii. Gdyby
niebo zostało pozbawione gwiazd i planet, to byłoby to mniejszym
nieszczęściem dla narodów niż utrata prawdziwej religii. Bóg Swą
opatrznościową potęgą zatroszczyłby się wtedy o potrzeby ludzi. Bóg wszystko
może [uczynić] dla tych, którzy na drodze mądrości lub [niezawinionej]
niewiedzy szukają Boskości i kochają Ją prawym duchem. Jednak biada ziemi,
gdyby nadszedł dzień, w którym ludzie przestaliby już kochać Boga. [Biada
125
ziemi], gdyby kapłani wszystkich religii uczynili z nich pustą pantomimę i
[gdyby] jako pierwsi przestali wierzyć w religię!
To, co mówię, odnosi się także do religii nieczystych. Niektóre z nich powstały
przez częściowe objawienia [dane] jakiemuś mędrcowi, inne – z instynktownej
ludzkiej potrzeby stworzenia sobie wiary, by dać duszy pokarm kochania
jakiegoś boga. Ta potrzeba jest najsilniejszym bodźcem dla człowieka. Jest ona
stałym stanem poszukiwania Tego, który istnieje i jest upragniony przez ducha
nawet wtedy, gdy dumny intelekt odmawia szacunku jakiemukolwiek bogu;
nawet wtedy gdy nie znający duszy człowiek nie umie nazwać tej potrzeby,
która niepokoi go w jego wnętrzu. Cóż zaś mam powiedzieć o danej wam przeze
Mnie religii, która nosi Moje Imię, dla której ustanowiłem wam arcykapłanów i
kapłanów i którą nakazuję wam głosić po całej ziemi? Ta religia [jest] Jedyna,
Prawdziwa, Niezmienna jeśli chodzi o naukę, którą przekazałem Ja, Nauczyciel,
[i która będzie] uzupełniana ciągłym pouczaniem Tego, który przyjdzie: Ducha
Świętego. [Będzie] On Najświętszym Przewodnikiem Moich Arcykapłanów i
tych, którzy będą im pomocą: drugorzędnych przełożonych różnych Kościołów,
utworzonych w różnych regionach, gdzie utwierdzi się Moje Słowo. Kościoły te,
mimo ich wielości, nie będą się różniły myślą, lecz będą stanowić jedno z
Kościołem, formując z poszczególnych części wielki, coraz większy gmach:
wielką nową Świątynię, która swą zabudową sięgnie krańców świata.
Nie mają się one różnić w myśleniu ani się sobie przeciwstawiać, lecz –
zjednoczone, braterskie wobec siebie – wszystkie aż do końca wieków [powinny
być] poddane Głowie Kościoła: Piotrowi i jego następcom. A te – które by się z
jakichkolwiek powodów odłączyły od Kościoła-Matki – stałyby się odciętymi
członkami, nie żywionymi już mistyczną krwią, którą jest Łaska pochodząca ode
Mnie, Boskiej Głowy Kościoła. Na podobieństwo synów marnotrawnych,
odłączone z własnej woli od ojcowskiego domu, zostałyby – w swoim
przelotnym bogactwie, a stałym i coraz poważniejszym ubóstwie – osłabione
pokarmem i winami zbyt ciężkimi dla duchowej inteligencji. Potem opadłyby z
sił, jedząc gorzkie żołędzie przeznaczone dla nieczystych zwierząt. [I byłoby
tak] aż [do dnia, kiedy] ze skruszonym sercem powrócą do ojcowskiego domu,
mówiąc: „Zgrzeszyliśmy. Ojcze, wybacz nam i otwórz drzwi twego domu”.
Wtedy... obojętnie czy to będzie jeden członek odłączonego Kościoła, czy też
cały Kościół... Wtedy, och!...
Kiedy jednak stanie się to, czego tak gorąco pragnę? [Dojdzie do tego] tylko
tam, gdzie będzie bardzo wielu Moich naśladowców, gotowych za cenę
własnego życia zbawić te całe odłączone Kościoły, aby utworzyć, aby na nowo
utworzyć jedyną Owczarnię z jednym Pasterzem...
Wtedy – czy to będzie jeden człowiek, czy jakaś powracająca wspólnota –
otwórzcie im drzwi. Bądźcie ojcowscy. Pomyślcie, że wy wszyscy i każdy z
osobna, przez jedną lub więcej godzin – a może nawet przez całe lata – byliście
synami marnotrawnymi ogarniętymi pożądliwością. Nie bądźcie bezwzględni
wobec człowieka, który się nawraca.
Pamiętajcie! Pamiętajcie! Wielu z was uciekło przed dwudziestu dwoma dniami.
Czyż ta ucieczka nie była zaparciem się miłości do Mnie? A jak Ja was przyjąłem,
kiedy tylko powróciliście do Mnie skruszeni! Wy czyńcie tak samo. Wszystko, co
Ja czynię, wy także czyńcie. To jest Moje przykazanie. Żyliście ze Mną przez trzy
lata. Znacie Moje dzieła, Moje myśli. Kiedy w przyszłości staniecie wobec jakiejś
sprawy do rozstrzygnięcia, spójrzcie na czas, kiedy byliście ze Mną, i postąpcie
tak, jak Ja postępowałem. Nigdy się nie pomylicie. Ja jestem żywym i
doskonałym wzorem tego, co macie czynić.
126
Pamiętajcie także, że nie odmawiałem nigdy Siebie samego nawet Judaszowi z
Kariotu... Kapłan powinien starać się zbawiać dusze wszelkimi środkami. A
między środkami używanymi do ocalenia niech zawsze dominuje miłość.
Pomyślcie, że znana Mi była potworność Judasza... ale Ja, przezwyciężając całą
odrazę, traktowałem tego nieszczęśnika tak samo, jak Jana. Wam... wam często
będzie oszczędzona gorycz świadomości, że nic nie ocali umiłowanego ucznia... i
wtedy będziecie mogli działać bez zniechęcenia, które opanowuje wtedy, gdy
się wie, że wszystko jest daremne... Powinniście pracować także wtedy...
zawsze... aż się wszystko wypełni.»
«Cierpisz, Panie!? O, nie przypuszczałem, że możesz jeszcze cierpieć! Cierpisz z
powodu Judasza! Zapomnij o nim, Panie!» – woła Jan, który nie spuszcza oczu
ze swego Pana.
Jezus rozwiera ramiona zwykłym gestem pogodzenia się, potwierdzającym coś
smutnego, i mówi:
«Tak to jest... Judasz był i jest największym bólem w morzu Moich boleści. To
boleść, która pozostaje... Inne cierpienia skończyły się wraz z dokonaniem
Ofiary. Ta jednak zostaje. Kochałem go. Wyniszczyłem samego Siebie w
wysiłkach ocalenia go... Mogłem otworzyć bramy Otchłani i wyprowadzić z niej
sprawiedliwych. Mogłem otworzyć bramę Czyśćca i wyprowadzić stamtąd
oczyszczających się... Ale miejsce grozy zamknęło się za nim. Dla niego Moja
śmierć była daremna.»
«Nie cierp! Nie cierp! Jesteś uwielbiony, mój Panie. Twoja jest chwała i radość.
Przeżyłeś już Swoje boleści!» – mówi jeszcze Jan.
«Naprawdę nikt nie sądził, że On może jeszcze cierpieć!» – mówią wszyscy,
zdziwieni i wzruszeni. Szepcą między sobą.
«A nie myślicie o tym, jak będzie musiało cierpieć Moje Serce przez wieki z
powodu każdego grzesznika, który nie będzie pokutował, z powodu każdej
zaprzeczającej Mi herezji? [Nie wiecie, jak będę cierpiał] z powodu każdego
wiernego, który pod przysięgą wyprze się wiary we Mnie, i – o niewysłowiona
udręko! – z powodu każdego grzesznego kapłana: przyczyny zgorszenia i
upadku? Nie wiecie tego! Jeszcze nie wiecie. Nie będziecie nigdy całkowicie
tego świadomi, póki nie znajdziecie się ze Mną w Światłości Niebios. Wtedy
zrozumiecie...
Patrząc na Judasza, patrzyłem na tych wybranych, dla których wybranie zmieni
się w zniszczenie, z powodu ich własnej przewrotnej woli... O! Wy, wierni,
którzy będziecie kształtować przyszłych kapłanów, pamiętajcie o Moim
cierpieniu. Rozwijacie w sobie coraz większą świętość dla pocieszenia Mnie w
boleści. Kształtujcie ich jako świętych, żeby na tyle, na ile to możliwe, nie
powtórzyło się to cierpienie. Napominajcie, czuwajcie, uczcie, walczcie, bądźcie
uważni jak matki, niestrudzeni jak nauczyciele, czujni jak pasterze, mężni jak
żołnierze, ażeby podtrzymywać formowanych przez was kapłanów. O! Róbcie
wszystko, róbcie wszystko, żeby nie powtarzał się zbyt często w przyszłości
grzech dwunastego apostoła...
Bądźcie wobec nich tacy, jaki Ja byłem wobec was. Powiedziałem wam:
„Bądźcie doskonali jak wasz Ojciec Niebieski”. Ale wasza ludzka natura drży
wobec takiego nakazu, teraz – jeszcze bardziej niż tamtego dnia, kiedy wam to
mówiłem. Teraz bowiem znacie swą słabość. Dlatego – dla dodania wam odwagi
– powiadam wam: „Bądźcie jak wasz Nauczyciel”. Ja jestem Człowiekiem. To, co
czyniłem, i wy czynić możecie. Nawet cuda. Tak. Nawet cuda. Po to, żeby świat
wiedział, że to Ja was wysłałem, i żeby ci, którzy cierpią, nie płakali
zniechęceni, myśląc: „Już Go nie ma wśród nas, żeby leczyć naszych chorych i
127
pocieszać w utrapieniach”. W tych dniach czyniłem cuda dla pocieszenia serc i
przekonania, że Chrystus nie został zniszczony przez skazanie Go na śmierć,
lecz że jest silniejszy i na wieki mocny i potężny.
Kiedy Mnie już wśród was nie będzie, wy będziecie robić to, co Ja czyniłem do
tej pory, i to, co jeszcze uczynię. Jednak nie tyle z powodu potęgi cudów, ile
dzięki waszej świętości będzie wzrastała miłość ludzi do nowej Religii.
Powinniście więc zazdrośnie czuwać nie nad darem [czynienia cudów], jaki
wam przekazuję, lecz nad waszą świętością. Im bardziej będziecie święci, tym
drożsi będziecie Memu Sercu i Duch Boży będzie was oświecał, a Dobroć Boga i
Jego Moc napełni wasze ręce darami z Nieba.
Cud nie jest czymś powszechnym ani niezbędnym do życia w wierze.
Przeciwnie! Błogosławieni są ci, którzy potrafią wytrwać w wierze bez środków
nadzwyczajnych, wspomagających wiarę! Cud jednak nie jest też aktem
zachowanym wyłącznie na czasy szczególne, aby po nich ustać. Cud będzie
istniał na świecie. Zawsze. I cuda będą tym liczniejsze, im liczniejsi będą w
świecie sprawiedliwi. Kiedy prawdziwe cuda staną się bardzo rzadkie, będzie to
znakiem, że wiara i sprawiedliwość słabną. Powiedziałem: „Jeśli będziecie mieli
wiarę, będziecie mogli góry przenosić”. Powiedziałem też: „Znakami, które
towarzyszyć będą tym, którzy prawdziwie uwierzą we Mnie, będą zwycięstwa
nad złymi duchami i chorobami, nad żywiołami i zasadzkami”.
Bóg jest z człowiekiem, który Go kocha. [Jednym ze] znaków, że Moi wierni
będą we Mnie, stanie się wielka liczba i moc cudów, jakich dokonają w Moim
Imieniu i dla oddania chwały Bogu. Światu pozbawionemu prawdziwych cudów
będzie można powiedzieć bez [ryzyka] mówienia nieprawdy: „Straciłeś wiarę i
sprawiedliwość. Jesteś światem bez świętych”.
Ale powróćmy do początku [rozmowy]. Dobrze zrobiliście usiłując zatrzymać
tych, którzy – jak dzieci oczarowane odgłosem muzyki lub dziwnym błyskiem –
biegną, oddalając się od tego, co pewne. Ale widzicie? Zostali ukarani, bo tracą
Moje słowo.
Jednak i wy pomyliliście się. Pamiętaliście bowiem tylko o tym – co
powiedziałem – żeby nie chodzić to tu, to tam, za każdym głosem mówiącym, że
byłem w jakimś miejscu. Nie pamiętaliście jednak, że powiedziałem także, iż
drugie przyjście Chrystusa będzie podobne do błyskawicy, która ukazuje się na
wschodzie i mknie na zachód w czasie krótszym niż mgnienie oka. Otóż to Moje
drugie przyjście zaczęło się od Mojego Zmartwychwstania. Osiągnie ono swój
szczyt w ukazaniu się Chrystusa jako Sędziego wszystkich wskrzeszonych z
martwych.
Ale ileż razy ukażę się najpierw, żeby nawrócić, uzdrowić, pocieszyć, pouczyć i
wydać polecenia! Zaprawdę, powiadam wam: wracam do Ojca, ale ziemia nie
utraci Mojej Obecności. Będę stróżem i przyjacielem, będę Nauczycielem i
Lekarzem ciał i dusz grzeszników i świętych, potrzebujących Mnie i wybranych
przeze Mnie, żeby przekazywali Moje słowa innym. Ludzkość – i to jest również
prawdą – będzie potrzebowała Mojego nieustannego aktu miłości, gdyż tak
trudno jej się ugiąć. Łatwo staje się oziębła, gotowa zapominać. Woli schodzić w
dół, niż piąć się w górę. Gdybym jej nie wspierał nadzwyczajnymi środkami, nie
wystarczyłoby Prawo, Ewangelia ani różne formy boskich pomocy, których Mój
Kościół będzie udzielał, żeby ludzkość wytrwała w Prawdzie i w pragnieniu
osiągnięcia Nieba. Mówię o tej [części] ludzkości, która wierzy we Mnie...
zawsze nielicznej w porównaniu z wielką rzeszą mieszkańców ziemi.
128
Będę przychodził. Komu się ukażę, niech pozostanie pokorny. Kto nie będzie
Mnie miał, niechaj nie będzie tego chciwy dla [próżnej] chwały. Nie pragnijcie
tego co niezwykłe. Bóg wie, kiedy i gdzie tego udzielić.
Posiadanie tego, co niezwykłe, nie jest konieczne, by wejść do Nieba. Jest to
nawet bronią, która – źle użyta – zamiast Nieba może otworzyć piekło. Teraz
powiem wam, dlaczego. Dlatego że może obudzić się pycha. Dlatego że można
dojść do stanu ducha, złego w oczach Bożych, przypominającego [duchowe]
uśpienie. [Dzieje się tak wtedy], gdy ktoś przyzwyczaja się do pieszczenia
otrzymanego skarbu i uważa, że – mając go – jest już w Niebie. Nie [jest tak
jednak]. W tym wypadku [dar] – zamiast rozpalić i uskrzydlić – mrozi i obciąża,
a dusza upada i umiera. Ponadto źle użyty dar może wzbudzić [duchowe]
łakomstwo posiadania jeszcze więcej, żeby otrzymać więcej pochwał. W tym
wypadku Duch Zła mógłby zająć miejsce Boga, żeby zwieść nieczystymi cudami
nieroztropnych. Stójcie zawsze daleko od wszelkiego rodzaju pokus. Uciekajcie
od nich. Bądźcie zadowoleni z tego, czego Bóg wam udziela. On wie, co i w
jakiej formie jest dla was pożyteczne. Myślcie zawsze o tym, że każdy dar –
oprócz tego, że nim jest – stanowi próbę dla waszej sprawiedliwości i woli.
Udzieliłem wam wszystkim tego samego, a jednak to, co was uczyniło lepszymi,
doprowadziło Judasza do ruiny. Czyżby więc dar był złem? Nie, wola tamtego
ducha była zła.
Podobnie i dziś. Ukazałem się wielu ludziom nie tylko w tym celu, żeby ich
pocieszyć i obsypać dobrodziejstwami, ale też po to, żeby i wam sprawić radość.
Prosiliście Mnie przecież, żebym przekonał lud o [prawdziwości] Mojego
zmartwychwstania, gdyż członkowie Sanhedrynu starali się narzucić im swe
kłamstwa. Objawiłem się dzieciom i dorosłym w tym samym dniu, w różnych
miejscowościach tak od siebie oddalonych, że trzeba wielu dni marszu, żeby
przejść z jednej do drugiej. Ja jednak nie jestem już ograniczony odległościami.
To Moje równoczesne pojawianie się [w różnych miejscach] zmyliło was jednak.
Powiedzieliście sobie: „Te osoby widziały zjawy”. Zapomnieliście część Moich
słów, czyli to, że odtąd będę na wschodzie i na zachodzie, na północy i na
południu – tam, gdzie będę uważał to za słuszne, i nikt Mi tego nie zabroni.
Będę tak szybki, jak przecinająca niebo błyskawica.
Jestem prawdziwym Człowiekiem. Oto Moje ręce, nogi i Moje Ciało: stałe, ciepłe,
zdolne do ruchu, do oddychania, do mówienia tak samo, jak wasze. Ale jestem
[też] prawdziwym Bogiem. Chociaż przez trzydzieści trzy lata, dla osiągnięcia
ważnego celu, Boska natura była ukryta w naturze ludzkiej, którą przyjęła, to
teraz ta Boska natura – nadal zjednoczona z ludzką – góruje nad nią. Dlatego
też ludzka natura cieszy się doskonałą wolnością ciał uwielbionych. Króluje
wespół z Boskością i nie podlega już więcej temu, co ogranicza
człowieczeństwo. [Dlatego] jestem tu. Jestem z wami, ale gdybym chciał,
mógłbym w jednej chwili znaleźć się na krańcu świata, żeby przyciągnąć do
siebie ducha, który Mnie szuka.
Jaki jednak owoc przyniesie to, że byłem obecny w pobliżu Cezarei nad morzem
i w Cezarei górskiej, jak też w Karit i w Engaddi, blisko Pelli i Jutty, w innych
miejscach Judei i w Bozrze, i na wielkim Hermonie, i w Sydonie, i na krańcach
Galilei? Jakie [owoce przyniesie] to, że uleczyłem dziecko i wskrzesiłem
człowieka, który właśnie umarł, że pokrzepiłem udręczonego oraz powołałem do
Mojej służby kogoś, kto umartwiał się przez pokutę. [Jaki będzie owoc z tego,
że] wezwałem do Nieba sprawiedliwego, który Mnie o to prosił, przekazałem
Moje słowa niewinnym [dzieciom] i Moje nakazy pewnemu wiernemu sercu?
Czy to przekona świat? Nie. Ci, którzy wierzą, będą nadal wierzyć – z większym
spokojem, ale nie z większą siłą. Oni bowiem już [wcześniej] umieli prawdziwie
uwierzyć. Ci, którzy nie potrafili przyjąć prawdziwej wiary, pozostaną w
129
niepewności. Źli powiedzą, że to Moje ukazywanie się było majaczeniem i
kłamstwem i że Moja śmierć nie była śmiercią, lecz tylko zaśnięciem...
Czy pamiętacie, co opowiadałem wam w przypowieści o bogatym żarłoku?
Mówiłem, że Abraham odpowiedział potępionemu: „Jeżeli nie słuchają Mojżesza
i proroków, nie uwierzą nawet wtedy, gdyby ktoś powstał z martwych, ażeby im
powiedzieć, co mają czynić”. Czyż uwierzyli we Mnie, Nauczyciela, i w Moje
cuda? Co sprawił cud [wskrzeszenia] Łazarza? Przyspieszył Moje skazanie. A
Moje zmartwychwstanie? Zwiększyło ich nienawiść. Nawet te Moje cuda, [które
zdziałam] w ostatnim czasie, kiedy będę z wami, nie przekonają świata.
[Umocnią] wyłącznie tych, którzy nie są już ze świata, bo wybrali Królestwo
Boże z ich teraźniejszymi trudami i smutkami oraz przyszłą chwałą.
Cieszę się, że wytrwaliście w wierze i że byliście wierni Mojemu nakazowi
pozostania na tej górze i oczekiwania. Nie poddaliście się ludzkiej
gorączkowości i nie szukaliście radości w tym, co – chociaż dobre – nie jest tym,
co wam przykazałem. Nieposłuszeństwo daje jedną dziesiątą, a odbiera
dziewięć dziesiątych... Ci, którzy odeszli, słuchają tylko słów ludzkich, tylko
takich. Wy pozostaliście i słuchacie Mojego Słowa, które – nawet gdy
przypomina to, co już zostało powiedziane – jest zawsze dobre i użyteczne.
Lekcja ta posłuży za przykład wam wszystkim, a także im przyda się na
przyszłość.»
Jezus obejmuje wzrokiem wszystkich zebranych i woła:
«Podejdź, Elizeuszu z Engaddi. Chcę ci coś powiedzieć.»
Nie poznałam syna starego Abrahama, byłego trędowatego. Wówczas był
upiornym szkieletem, teraz jest zdrowym mężczyzną w kwiecie wieku.
Podchodzi i upada do stóp Jezusa. On mówi mu:
«Jedno pytanie drży na twoich wargach od chwili, kiedy się dowiedziałeś, że
byłem w Engaddi. Chcesz zadać Mi pytanie: „Czy pocieszyłeś mojego ojca?”
Odpowiadam ci: „Zrobiłem coś więcej. Wziąłem go ze Sobą”.»
«Ze Sobą, mój Panie? Gdzie jest? Nie widzę go.»
«Elizeuszu, jestem tu na krótki czas. Potem idę do Ojca...»
«Panie!... Chcesz powiedzieć, że... mój ojciec umarł!»
«Tak. Zasnął na Moim Sercu. Również dla niego zakończyło się cierpienie.
Całkowicie go dopełnił, pozostając zawsze wiernym Panu. Nie płacz. Czyż nie
opuściłeś go, żeby pójść za Mną?»
«Tak, Panie...»
«Właśnie. Twój ojciec jest ze Mną. Idąc za Mną będziesz jeszcze bliżej swego
ojca.»
«Ale... kiedy? Jak [to się stało?» – dopytuje się Elizeusz.]
«W jego winnicy, tam, gdzie po raz pierwszy usłyszał, jak mówiono o Mnie.
Przypomniał Mi swą prośbę z ubiegłego roku. Powiedziałem mu: „Chodź”. Umarł
szczęśliwy, bo ty wszystko opuściłeś, żeby pójść za Mną.»
«Wybacz mi, że płaczę... Był moim ojcem...»
«Umiem zrozumieć boleść.»
130
Jezus kładzie mu dłoń na głowie, żeby go pocieszyć. Do uczniów mówi: «Oto
wasz nowy towarzysz. Niech wam będzie drogi, albowiem wydobyłem go z
grobu, żeby Mi służył.»
Potem woła:
«Eliaszu, przyjdź do Mnie. Nie bądź nieśmiały jak ktoś obcy wśród braci. Cała
przeszłość jest wymazana. I ty także, Zachariaszu, który dla Mnie opuściłeś ojca
i matkę, dołącz wraz z Józefem z Cintium do siedemdziesięciu dwóch.
Zasługujecie na to, bo opuściliście drogi możnych dla Mnie. I ty, Filipie... a także
ty, jego towarzyszu, który nie chcesz być wzywany swym imieniem, bo wydaje
ci się straszne. Przyjmij więc imię twego ojca. On jest sprawiedliwy, choć nie
należy jeszcze do tych, którzy otwarcie idą za Mną.
Czy wszyscy widzicie? Nie wykluczam nikogo, kto ma dobrą wolę. [Nie
odrzucam] ani tych, którzy już szli za Mną jako uczniowie, ani tych, którzy
wykonywali dobre czyny w Moje Imię, chociaż nie należeli do grona Moich
uczniów, ani tych, którzy należeli do nie lubianych przez nikogo stronnictw.
Zawsze mogą wejść na prawą drogę i nie zostaną odrzuceni. Wy też czyńcie tak,
jak Ja. Dołączam ich do dawnych uczniów, albowiem Królestwo Niebieskie jest
otwarte dla wszystkich, którzy mają dobrą wolę. I mówię wam, że nie
powinniście odtrącać nawet pogan, których tu nie ma. Ja ich nie odrzucałem,
wiedząc, że pragną Prawdy. Róbcie to, co Ja robiłem.
I ty, Danielu – który wymknąłeś się z jaskini nie lwów, lecz szakali – pójdź i
dołącz do nich. Ty, Beniaminie, pójdź także. Przyłączam was do nich (Jezus
wskazuje na siedemdziesięciu dwóch, którzy są prawie w komplecie). Żniwo
Pana wyda obfite plony, potrzeba więc wielu robotników.
Teraz pozostańmy tu jeszcze trochę, zjednoczeni, póki trwa dzień. Wieczorem
opuścicie górę. O świcie pójdziecie ze Mną wy, apostołowie, i wy dwaj, których
wyznaczyłem osobno, oraz tamci – należący do siedemdziesięciu dwóch –
którzy są teraz tutaj. (Jezus wskazuje na Zachariasza i Józefa z Cintium,
którego znam.) Reszta zostanie tutaj. Niech czekają na tych, którzy biegali we
wszystkie strony jak bezczynne osy. Niech im powiedzą w Moim imieniu, że nie
znajduje się Pana, kiedy się biega jak niechętne i nieposłuszne dzieci. Niech
wszyscy będą w Betanii dwadzieścia dni przed Pięćdziesiątnicą, bo później będą
Mnie szukać na próżno. Teraz wszyscy usiądźcie i wypocznijcie. A wy, chodźcie
ze Mną trochę dalej, na ubocze.»
Jezus oddala się w towarzystwie jedenastu apostołów, trzymając wciąż za rękę
Margcjama. Siada w głębi gęstego dębowego lasu i przyciąga do siebie chłopca,
który jest bardzo smutny. Jest tak przygnębiony, że Piotr mówi:
«Panie, pociesz go. Był smutny, a teraz jest coraz smutniejszy.»
«Dlaczego, chłopcze? Jesteś przecież ze Mną.
szczęśliwy, że przebyłem już Moje cierpienie?»
Czy
nie
powinieneś
być
Zamiast odpowiedzieć Margcjam zaczyna rzewnie płakać.
«Nie wiem, co mu dolega. Na próżno pytam go o to. Dziś nie spodziewałem się
takiego płaczu...» – mówi trochę zdenerwowany Piotr.
«Ja znam przyczynę» – mówi Jan.
«To dobrze! Dlaczego więc płacze?»
«On nie od dziś płacze, lecz od wielu dni...»
131
«Wiem o tym, ale dlaczego?» [– pyta Piotr.]
«Ty wiesz, Panie, jestem tego pewien. I wiem, że tylko Ty znajdziesz dla niego
słowa pociechy» – mówi Jan z uśmiechem.
«To prawda, wiem. Wiem, że Margcjam, Mój dobry uczeń, jest w tej chwili
dzieckiem, chłopcem, który nie widzi wszystkiego w świetle prawdy. Czy jednak
Mój ulubiony pośród wszystkich uczniów nie pomyślał o tym, że przyszedłem
umacniać chwiejących się w wierze, uwalniać od grzechu, przyjmować
kończących życie, unicestwiać truciznę zwątpienia wszczepioną najsłabszym,
odpowiadać z litością albo surowo tym, którzy chcą Mnie jeszcze zwalczać? [Czy
on nie wie, że] własną obecnością musiałem zaświadczyć o zmartwychwstaniu
tam, gdzie najwięcej pracowano, by wmówić ludziom, że jestem martwy? Czyż
istniała konieczność przyjścia do ciebie, dziecko, którego wiara, nadzieja i
miłość, a także wola i posłuszeństwo są Mi znane? [Po co miałem przychodzić]
do ciebie na chwilę, skoro [wiedziałem, że] wiele razy będę cię miał przy Sobie
tak, jak teraz? Kto odbędzie ze Mną ucztę paschalną, jeżeli nie ty, jedyny z
wszystkich innych uczniów?
Widzisz ich wszystkich? Odbyli Paschę. Jednak smak jagnięcia, chleba i wina
stał się dla ich podniebienia popiołem, goryczą i octem w następnych godzinach.
Ja i ty, Mój chłopcze, spożyjemy ją w radości. Ona będzie jak miód i taka
pozostanie. Kto wówczas płakał, ten obecnie się rozraduje. Ten, kto wtedy się
cieszył, nie może oczekiwać nowej radości.»
«Rzeczywiście... Nie byliśmy bardzo radośni tamtego dnia...» – szepcze
Tomasz.
«Tak. Drżało nam serce...» – mówi Mateusz, a Tadeusz dodaje:
«Wrzały w nas podejrzenia i gniew. Przynajmniej we mnie...»
«Z tego powodu chcielibyście wszyscy spożyć dodatkową Paschę...» [– odzywa
się Jezus.]
«Tak, Panie» – mówi Piotr.
«Pewnego dnia skarżyłeś się, że uczennice i twój syn nie brali udziału w uczcie
paschalnej. Teraz pragniesz, żeby ci, którzy wtedy się nie cieszyli, także
otrzymali swą radość.»
«To prawda. Jestem grzesznikiem» [– przyznaje Piotr.]
«Ja zaś jestem Tym, który współczuje. Chcę, żebyście wszyscy byli wokół Mnie.
I nie tylko wy, ale i uczennice. Łazarz udzieli nam raz jeszcze gościny. Nie
chciałem [obecności w Jerozolimie] twoich córek, Filipie, ani waszych
małżonek, ani Mirty, ani Noemi i dziewczynki, która jest z nimi, ani
[Margcjama]... Miasto w tamtych dniach nie było miejscem dla wszystkich!»
«To prawda. Dobrze, że ich tam nie było» – wzdycha Filip.
«Tak, ujrzałyby nasze tchórzostwo.»
«Nie mów o tym, Piotrze. To jest przebaczone.»
«Tak. Ale ja przyznałem się do niego mojemu synowi i sądziłem, że dlatego był
taki smutny. Wyznałem to, bo zawsze, gdy to czynię, czuję ulgę, tak jakby mi
ktoś zdjął wielki kamień z serca. Kiedy się upokarzam, czuję się bardziej
rozgrzeszony. Ale skoro Margcjam jest smutny dlatego, że Ty, Panie, ukazałeś
się innym...»
132
«Tak. Tylko dlatego, mój ojcze» [– zapewnia Margcjam.]
«Ciesz się więc. On cię kocha i kochał cię. Widzisz to. Mówiłem ci o drugim
świętowaniu Paschy...»
«Myślałem – wyznaje Margcjam – że nie ukazałeś mi się, bo niezbyt chętnie
byłem posłuszny nakazowi, jaki w Twoim Imieniu, Panie, nałożyła na mnie
Porfirea... i że mnie za to ukarałeś. Myślałem też, że to było z powodu mojej
nienawiści do Judasza i do tych, którzy Cię ukrzyżowali...»
«Nie miej w nienawiści nikogo. Ja wybaczyłem.»
«Dobrze, mój Panie. Nie będę nienawidził.»
«I nie bądź już smutny» [– prosi Jezus.]
«Już nie będę, Panie» [– obiecuje Margcjam.]
Margcjam, jak wszyscy bardzo młodzi, jest mniej nieśmiały wobec Jezusa niż
inni. Pozostaje w ramionach Pana, mając pewność, że On nie gniewa się na
niego. Tuli się do Jezusa z pełnym zaufaniem, jak pisklę pod skrzydła matki.
Ukojony, wolny od smutku i trwogi, zasypia szczęśliwy w Jego ramionach.
«To jeszcze dziecko» – zauważa Zelota.
«Tak, ale jaką mękę przeżywał! Mówiła mi o tym Porfirea, gdy, uprzedzona
przez Józefa z Tyberiady, przyprowadziła go do mnie» – mówi Piotr. Potem
zwraca się do Nauczyciela:
«Czy Porfirea także [ma przyjść] do Jerozolimy?»
Jakież pragnienie jest w głosie Piotra!
«Wszystkie [niewiasty niech] przyjdą. Pragnę je pobłogosławić, zanim wstąpię
do Ojca. One także służyły i to, bardzo często – lepiej niż mężowie.»
«A do Twojej Matki nie idziesz?» – pyta Tadeusz.
«Jesteśmy razem» [– odpowiada mu Jezus.]
«Razem? Kiedy?» [– dopytuje się apostoł.]
«Judo, Judo, jak możesz myśleć, że Ja, który zawsze przy Niej znajdowałem
Swą radość, nie jestem teraz z Nią?»
«Maryja jest sama w domu. Wczoraj powiedziała mi to moja matka.»
Jezus uśmiecha się i odpowiada:
«Za zasłonę Świętego Świętych wchodzi tylko Najwyższy Kapłan».
«Co chcesz przez to powiedzieć?»
«To, że istnieją formy szczęścia, których nie sposób ani opisać, ani poznać. To
chciałem powiedzieć.»
Jezus odsuwa delikatnie Margcjama i powierza go objęciom Jana, który jest
najbliżej. Wstaje i błogosławi. Wszyscy klęczą – głęboko pochyleni ku ziemi (z
wyjątkiem Jana, który ma na kolanach głowę Margcjama) – i otrzymują
błogosławieństwo.
133
Jezus znika.
«On rzeczywiście jest jak błyskawica, o której mówił» – stwierdza Bartłomiej.
Wszyscy trwają w zamyśleniu, oczekując zachodu słońca.