Św. Ignacy rozróżnia trzy stopnie pokory. Pierwszy polega na zupełnym poddaniu się prawu Bożemu, tak dalece, aby żadne ofiary, ani żadne groźby nie zdołały nas nakłonić do złamania ani jednego z przykazań Boskich i kościelnych, obowiązujących nas pod grzechem śmiertelnym.
OBJAWY POKORY W PIERWSZYM JEJ STOPNIU.
1. Dusza pokorna nie przypisuje sobie niczego i z niczego się nie wynosi.
Dusza pokorna uznaje, że jest nicestwem i sama z siebie nic nie ma, — że wszystko, co posiada, od Boga posiada, i to posiada, aby Boga w sobie uwielbić; stąd uniża się zawsze przed Bogiem, jako nicestwo przed Stwórcą, nie przypisuje sobie niczego i z niczego chwały swej nie szuka, lecz wszelką chwałę odnosi do Boga. Tak i ty czyń, miła duszo.
Pamiętaj najprzód, że Bóg jest wszystkim, ty zaś niczym a stąd uniżaj się przed Bogiem i zstępuj aż do głębi swego nicestwa, mianowicie gdy mówisz do Boga, gdy Bóg mówi do ciebie przez swoje natchnienia, albo gdy się zbliża do ciebie przez pociechy i dary. Pamiętaj również, że prócz grzechu nic nie masz swojego, lecz wszystko jest Boże; „co wasz, czegoś niewziął – pyta cię Apostoł. — A jeśli żeś wziął, przeczże się chlubisz, jak byś nie wziął? (I Kor. IV. 7). Jeżeli zaś wszystko jest Boże, tedy ze wszystkiego chwała Bogu i tylko Bogu się należy. Stąd nie przywłaszczaj sobie niczego i z niczego chwały własnej nie szukaj, bo inaczej okradłbyś Boga samego, „który wszystko uczynił dla chwil swojej“, i tej chwały szuka we wszystkim. „Twojem, o Panie mówi Augustyn św. — jest wszelkie dobro i wszelka chwała, więc swojej tylko chwały szuka, ten jest złodziejem i rozbójnikiem, iż Tobie, Panie, chwałę odbiera.” Wprawdzie Pan Bóg nie potrzebuje chwały od stworzeń, jako samych stworzeń nie potrzebował, lecz słusznie jej od nich wymaga , bo On winien celem dla wszystkich, jako jest wszystkich początkiem.

niewolnikmaryi.com

Czym jest pokora (2) – Objawy pokory pierwszego stopnia – J.S. Pelczar

wielu z tych, co czynią cuda, będą odrzuceni podczas gdy pokorni w duchu osiągną zbawienie.” Tożsamo Ignacy z obfitych darów Bożych brał pochop do upokorzenia i zwykł był o sobie mawiać, że niema może drugiego człowieka w którym by się zjednoczyły te dwie ostateczności, to jest, wielkie grzechy i tak wielkie łaski, taka wina i takie miłosierdzie Boże; a to przekonanie nie odstąpiło go nigdy, tak że nawet wśród zachwytów wolał: „O Boże, jakżeś Ty nieskończenie że znosisz tak nędznego grzesznika! Jeżeli przeciwnie masz mniej łask i darów, niż inni, nie zazdrość im tego, bo tyle wziąłeś ile ci potrzeba, a i to, co wziąłeś, jest niezasłużoną jałmużną. Korzystając z nich należycie, możesz doskonałej uwielbić Bogu i łacniej uświęcić duszę, niż wielu, co świetne wzięli talenta, zagrzebali je w ziemi.
Nie wynoś się wreszcie z dobrych uczynków, bo jak poznałeś więcej one należą do Boga , niżeli do ciebie. „Kto przed Tobą o Panie — mówi pięknie św. Augustyn — zasługi wylicza, ten …